“Iedereen en z’n moeder mag zich coach noemen!” Niet letterlijk die woorden maar wel met die strekking vertelde mijn trainer erover tijdens een praktijkdag van mijn opleiding tot -je raadt het al- coach. Er is geen opleiding voor nodig, elk mens kan op een dag wakker worden en voordat ze aan het ontbijt zitten hebben besloten dat ze vanaf nú coach zijn.
Nou, zo makkelijk ging dat bij mij precies niet. Juist dat gebrek aan kaders maakte dat ik het extra moeilijk vond om eraan te beginnen. Want hoe weet je nou of je het goed aanpakt, dat coachen? Wanneer kan je het als er geen officieel diploma bij hoort, geen strik erom voor je aan de slag gaat? Ik ga niet zo lekker op zoveel vrijheid, dus schoof ik m’n wens voor me uit en bleef rommelen in de marge. Coachte mijn team met alleen m’n onderbuikgevoel als raadgever.
Tot ik, om mijn eigen grenzen te leren kennen na een burn-out, besloot om eerlijker te worden. Tegen anderen maar vooral mezelf. Bij grote veranderingen en kleine routines, telkens dacht ik: “wil ik dit?”. Voor mij een manier om in lijn met mijn waarden door het leven te stappen, met meer energie en volledig vertrouwen op dat onderbuikgevoel. In de praktijk leek ik een tijdje een peuter van twee die de hele tijd meteen “NEE!!” schreeuwt na elk verzoek. Dat zwakte gelukkig af, er kwam balans.
En met die nieuwe balans merkte ik dat het bleef kriebelen; ik wilde beter gaan coachen. Een ondergrond voor het werk dat ik grotendeels al deed, dat dacht ik nodig te hebben. Met die naïeve gedachte startte ik aan de Coach Intensive van Nonons. Ik zou gewoon wat extra handvatten krijgen, en dan verder borduren op wat ik al deed. Niets bleek minder waar. De Coach Intensive heet niet zomaar zo; het is intens.
Je wordt in het diepe gegooid. En ja, het bad is warm, de trainer geeft je volop prachtige feedback maar je wordt wel geacht om meteen zelf te gaan watertrappelen. Hopsa, aan de slag. Drie dagen wordt je ondergedompeld in de Basics, je leert wat mature coachen eigenlijk is, en voor je het weet sta je met een semi-onbekende vanuit een denkbeeldige helikopter naar een coach vraagstuk te staren. Er komen modellen en theorieën langs tot je denkt dat je wol tussen je oren hebt in plaats van hersenen. En na die drie dagen mag je zelf aan de slag. Ga maar oefenen.
Sinds ik coach geloof ik dit soort quotes ook direct.
De hele opleiding was volledig uit mijn comfortzone. Zelf watertrappelen? Actief op zoek naar eigen mensen die door mij gecoacht willen worden, na drie dagen Basics?! Ik ben gewend aan een warm ligbad en dat mijn lief me dan een haver cappucino en een little treat brengt. Ja, ik ben die meid.Ik heb de opleiders vervloekt, me afgevraagd waar ik aan begonnen was, flinke paniek gevoeld. En toch kwam ik in beweging. Voerde ik met het ongemak in mijn keel (en het zweet in m’n bilnaad) eerste gesprekken. Ik ben finaal onderuit gegaan, meerdere keren zware paniek gevoeld tijdens de gesprekken die ik voerde. Hoe ging ik dit ooit leren?! En toch, er kwam rust. Ruimte om te spelen. Er zijn al momenten geweest waarbij ik kippenvel kreeg omdat ik zag dat ik de ander hielp een nieuw inzicht te vinden, en te voelen. Ik voel dat ik er beter in word; ik werk minder hard, leun achterover en luister aandachtiger.
Tot ik nu durf te zeggen; ik ben klaar om te beginnen. Na 6 coachtrajecten te hebben opgestart waarvan er 4 een match bleken, weet ik dat ik nog praktisch niets weet. Ik weet ook dat ik een heleboel vaardigheden rijker ben. Want coachen is een set vaardigheden die je jezelf aan kan leren, eigen kan maken, die je moet blijven oefenen en oppoetsen als je glanzend voor de dag wil komen als coach. En ik heb vreselijk veel zin om te leren, te spelen, te proberen en uit te vogelen hoe ik er beter in word. Niet zomaar iedereen en z’n moeder, maar ik noem mezelf zeker coach.
Er zijn dingen waar geen pleister op kan. Waar geen snelle fix of workaround voor bestaat. En toch, als je ze hardop uitspreekt, tegenover iemand die knikt en zegt: “Ja, zo is het”, dan verschuift er iets. Niet opgelost. Maar ook niet meer alleen.
Pas juichen als je de finish over bent, je einddoel eindelijk hebt behaald, en vooral flink hebt afgezien. Klinkt herkenbaar, toch? Mensen zijn geneigd om alleen te vieren wat lukt; als ze hun grote doel behalen en hun prachtige succes kunnen delen. Maar hoe jammer is het als je alleen op dat ene eindpunt je succes viert? Hoeveel plezier loop je onderweg eigenlijk mis?