Ik heb geen oplossing. Wel dit.
En deze man loopt vast. Het lukt hem niet om te werken, sociaal te zijn, te leven zoals hij wil. Hij begrijpt zelf niet waarom. Betrekt alles wat mis gaat op zichzelf. Heeft inmiddels flinke angst en imposter syndroom overgehouden aan al dat aanpassen en camoufleren. Al die verwachtingen die hij niet begrijpt, de structuur van een organisatie die hij niet doorziet, de communicatie die telkens anders uitpakt dan hij dacht of hoopte. Het niet kunnen meekomen als er snelle grapjes worden verwacht, en het niet begrepen worden als hij zelf deelt wat hem amuseert. Bevriezen in z’n hoofd, opgeven omdat het toch gedoemd is te mislukken.
En dan gebeurt het. Hij ontspant langzaam voor mijn ogen. Vertelt over zijn neurodivergente ervaring in een neurotypische wereld. Hij praat, en ik beaam dat het klopt. Dat het waar is. En dan zijn we samen, en is hij niet meer alleen. Ik reik hem voorzichtig een nieuw kader aan, probeer met hem te ontdekken hoe het ook kan zijn. Dat het niet altijd aan hem hoeft te liggen. Dat de wereld soms niet als vanzelf past, maar dat dat een gegeven mag zijn in plaats van een bron van angst en paniek. Dat hij die realiteit op mag merken, zonder er bang of gefrustreerd door te raken.
Soms pas je niet, als je brein anders werkt. Daar is niet altijd een oplossing voor. Soms is het enige dat wel kan delen hoe het voelt om zo aan de buitenkant te staan. En dat ik daar dan naar luister, oprecht en zonder snelle oplossing of pleister. Gewoon samen dat gevoel erkennen. En daar allebei geheeld door zijn, of toch een beetje.
Meer...
Stop confetti in je zak, voor onderweg!
4 november 2025
Pas juichen als je de finish over bent, je einddoel eindelijk hebt behaald, en vooral flink hebt afgezien. Klinkt herkenbaar, toch? Mensen zijn geneigd om alleen te vieren wat lukt; als ze hun grote doel behalen en hun prachtige succes kunnen delen. Maar hoe jammer is het als je alleen op dat ene eindpunt je succes viert? Hoeveel plezier loop je onderweg eigenlijk mis?
Klaar om te beginnen
10 oktober 2025
Iedereen en z’n moeder mag zich coach noemen. Niet in die woorden maar wel met die strekking vertelde mijn trainer erover tijdens een praktijkdag van mijn opleiding tot -je raadt het al- coach. Er is geen opleiding voor nodig, elk mens kan op een dag wakker worden en voordat ze aan het ontbijt zitten hebben besloten dat ze vanaf nú coach zijn.