Er zijn dingen waar geen pleister op kan. Waar geen snelle fix of workaround voor bestaat. En toch, als je ze hardop uitspreekt, tegenover iemand die knikt en zegt: “Ja, zo is het”, dan verschuift er iets. Niet opgelost. Maar ook niet meer alleen.

Pas juichen als je de finish over bent, je einddoel eindelijk hebt behaald, en vooral flink hebt afgezien. Klinkt herkenbaar, toch? Mensen zijn geneigd om alleen te vieren wat lukt; als ze hun grote doel behalen en hun prachtige succes kunnen delen. Maar hoe jammer is het als je alleen op dat ene eindpunt je succes viert? Hoeveel plezier loop je onderweg eigenlijk mis?