Pas juichen als je de finish over bent, je einddoel eindelijk hebt behaald, en vooral flink hebt afgezien. Klinkt herkenbaar, toch? Mensen zijn geneigd om alleen te vieren wat lukt; als ze hun grote doel behalen en hun prachtige succes kunnen delen. Maar hoe jammer is het als je alleen op dat ene eindpunt je succes viert? Hoeveel plezier loop je onderweg eigenlijk mis?

Iedereen en z’n moeder mag zich coach noemen. Niet in die woorden maar wel met die strekking vertelde mijn trainer erover tijdens een praktijkdag van mijn opleiding tot -je raadt het al- coach. Er is geen opleiding voor nodig, elk mens kan op een dag wakker worden en voordat ze aan het ontbijt zitten hebben besloten dat ze vanaf nú coach zijn.

Steeds meer mensen krijgen ermee te maken; overspannenheid. Het lijkt een ziekte die bij onze tijd hoort, of past. Ik dacht zelf altijd dat het alleen mensen overkwam die zich drukker maakten dan gemiddeld. Strebers met allerlei ballen in de lucht, of mensen met een nerveuzer karakter dan gemiddeld. Dat bleek niet eens in de buurt van de waarheid te komen. Om anderen een kijkje te geven in hoe het dan wel voelt, zo’n burn-out, schreef ik mijn verhaal op.